Leszek Lachowiecki

Nic celniej nie temperuje ambicji od upływu czasu. Gdy dziewięć lat temu wraz z grupą zapaleńców powoływałem do życia „Forum Klubowe”, łudziliśmy się, że pismo zasili ten nurt w partii, który przeciwstawiał się „owczemu pędowi” do władzy i nagłaśniał racjonalną krytykę, pozwalającą rzetelniej formułować cele strategiczne i taktyczną działalność ugrupowania. Trzy lata później nie mieliśmy już złudzeń, za to posiadaliśmy praktyczną wiedzę o zgrzebnej ludzkiej motywacji i nierzadko kiczowatej politycznej praktyce.

Przez dziewięć lat patrzyliśmy na dezercję intelektualistów z szeregów lewicy instytucjonalnej – i był to widok bolesny. Ze swej strony otwieraliśmy łamy dla tych, którzy odeszli lub zostali porzuceni w burzliwym procesie przemian. Staraliśmy się nazywać rzeczy po imieniu, świadomi, że – podobnie jak cała aktywność intelektualna lewicy – znajdujemy się na dalekim marginesie konkretnej polityki, która dla formacji przynosiła również coraz oczywistsze dowody wykorzenienia.

W najgorszym okresie dezaprobaty dla Sojuszu redakcję zasypywano tekstami, postulującymi rozwiązanie partii; ostatecznie promowali je nawet byli przywódcy ugrupowania, współodpowiedzialni za stan rzeczy. Przyznam, że te propozycje zazwyczaj wydawały mi się naiwne albo fałszywe.

Co nie znaczy, że nie odczuwałem tragifarsy położenia tych wszystkich, dla których istnienie uczciwej partii lewicy było zawsze warunkiem zwyczajnej obywatelskiej normalności.

Dzisiaj sytuacja się zmienia – choć trudno z całą pewnością założyć, że zmiany te obierają wyłącznie pozytywny kierunek. Zarówno Grzegorz Napieralski jak i Wojciech Olejniczak – młodzi przywódcy SLD - cieszą się zaufaniem społecznym. To wielki kapitał, łatwy do zmarnowania. Sojusz ma przeciwko sobie skłóconą prawicę i – jako alternatywa dla konserwatywno-religianckiej bezmyślności – zyskuje lepszy wizerunek. Niestety, jest w tym wizerunku dużo – moim zdaniem – efektownego, medialnego eventu, kosztem zawsze niezbędnej refleksji.

Zadaniem „Forum Klubowego” nie jest kalkulowanie na podstawie wykresów badań opinii wyborców. Na szczęście, gdyż w przeciwnym razie podzielilibyśmy los tych polityków, którzy w minionym dziewięcioleciu doświadczyli medialnego uwznioślenia i nader szybko pogrążyli się w niebyt społecznej dezaprobaty...

Leszek Lachowiecki